در بیمارستانی دو بیمار در یک اتاق بستری بودند.یکی از بیماران اجازه داشت که هر روز بعد از ظهر یک ساعت روی تختش که کنار تنها پنجره اتاق بود بنشیند ولی بیمار دیگر مجبور بود هیچ تکانی نخورد و همیشه پشت به هم اتاقیش روی تخت بخوابد.انها ساعتها با هم صحبت می کردند از همسر خانواده سربازی یا تعطیلاتشان با هم حرف میزدند و هر روز بعد از ظهر بیماری که تختش کنار پنجره بود می نشست و تمام چیزهایی که بیرون از پنجره می دید برای هم اتاقیش توصیف می کرد. پنجره رو به یک پارک بود که دریاچه زیبایی داشت مرغابی ها و قوها در دریاچه شنا میکردند. درختان کهن به منظره بیرون زیبایی خاصی بخشیده بودند. همان طور که مرد کنار پنجره این جزییات را توصیف می کرد هم اتاقیش چشمانش را میبست و این مناظر را در ذهنش مجسم می کرد. روزها و هفته ها گذشت تا اینکه روزی مرد کنار پنجره از دنیا رفت و مستخدمین بیمارستان جسدش را از اتاق بیرون بردند. مرد دیگر که بسیار ناراحت بود تقاضا کرد که تختش را کنار پنجره ببرند. پرستار این کار را با رضایت انجام داد. مرد با ارامی و با درد خودرا به طرف پنجره کشاند تا اولین نگاهش را به دنیای بیرون ار پنجره بیندازد. بالاخره توانست ان منظره زیبا را با چشمان خودش ببیند ولی در کمال تعجب با یک دیوار بلند مواجه شد! مرد متعجب به پرستار گفت که هم اتاقیش همیشه مناظر دل انگیزی را از پشت پنجره برای او توصیف می کرده است. پرستار پاسخ داد: ولی ان مرد کاملا نا بینا بود...!

• شیخ مرتضی زاهد
• ایت الله بهجت
• شیخ حسین انصاریان
• ایت الله مجتهدی(ره)
• ایت الله جوادی املی
• یدالله معنا