اری میگفت می خواهم خود کشی کنم اما نمی گفت چرا...نامش را نمی گویم چون او نیز نامش را به من نگفت اما نام زیبایش را بر روی اعلامیه دیدم...نمی دانم جوان ناکام بود یا بی کام...عکسش را هم دیدم اما نمی دانم عکس خودش بود یا شاخه گلی......وقتی به من گفت... ندانستم چه شد اما به او گفتم چرا!؟ گفت زمانه عوض شده گفتم زمانه مدت هاست که همین طور بوده و هست نه کم شده نه زیاد...سکوت کرد...گفت اهل زمانه عوض شده...اما این بار نوبت سکوت من بود...چه می گفتم...می گفتم اهل زمانه هم همینطور بودند و هستند...در سکوتم جوابی نیافت اما من در سکوتش همه چیز را می دیدم...خواستم بحث را عوض کنم لب هایش خشکیده بود گفتم لب هایت خشکیده ترک زده! گفت اینها ترک نیست غم های زمانه است...گفتم خوش به حالت...گفت چرا...گفتم غم های من قلبم را شکسته اما گفت: قلبم جایی برای شکستن ندارد سرخی لبهایم شکست...در اخر دیدم چگونه پرپر شد...اری همان گل سرخ را میگویم که در فراغ دوستانش زخمی به کنج خانه روی تخت افتاده بود و رفتنش مثل خود کشی بود اما شیرین...دیده اش را دیدم در پی مولایش بود ومولایش را دید و رفت......(براساس زندگی جانباز شهید...)

• شیخ مرتضی زاهد
• ایت الله بهجت
• شیخ حسین انصاریان
• ایت الله مجتهدی(ره)
• ایت الله جوادی املی
• یدالله معنا