ای سیدما،ای مولای ما،دعاکن برای ما، صاحب ما تویی،پشتیبان ما تویی
|
|
پروردگارا از تو می خواهیم سلام مارا به بهترین شکل به مولایمان برسانی
در بیمارستانی دو بیمار در یک اتاق بستری بودند.یکی از بیماران اجازه داشت که هر روز بعد از ظهر یک ساعت روی تختش که کنار تنها پنجره اتاق بود بنشیند ولی بیمار دیگر مجبور بود هیچ تکانی نخورد و همیشه پشت به هم اتاقیش روی تخت بخوابد.انها ساعتها با هم صحبت می کردند از همسر خانواده سربازی یا تعطیلاتشان با هم حرف میزدند و هر روز بعد از ظهر بیماری که تختش کنار پنجره بود می نشست و تمام چیزهایی که بیرون از پنجره می دید برای هم اتاقیش توصیف می کرد. پنجره رو به یک پارک بود که دریاچه زیبایی داشت مرغابی ها و قوها در دریاچه شنا میکردند. درختان کهن به منظره بیرون زیبایی خاصی بخشیده بودند. همان طور که مرد کنار پنجره این جزییات را توصیف می کرد هم اتاقیش چشمانش را میبست و این مناظر را در ذهنش مجسم می کرد. روزها و هفته ها گذشت تا اینکه روزی مرد کنار پنجره از دنیا رفت و مستخدمین بیمارستان جسدش را از اتاق بیرون بردند. مرد دیگر که بسیار ناراحت بود تقاضا کرد که تختش را کنار پنجره ببرند. پرستار این کار را با رضایت انجام داد. مرد با ارامی و با درد خودرا به طرف پنجره کشاند تا اولین نگاهش را به دنیای بیرون ار پنجره بیندازد. بالاخره توانست ان منظره زیبا را با چشمان خودش ببیند ولی در کمال تعجب با یک دیوار بلند مواجه شد! مرد متعجب به پرستار گفت که هم اتاقیش همیشه مناظر دل انگیزی را از پشت پنجره برای او توصیف می کرده است. پرستار پاسخ داد: ولی ان مرد کاملا نا بینا بود...!
فضل بن ربيع حكايت كند:
روزى هارون الرّشيد با حالت غضب ، شمشير به دست بر من وارد شد و گفت : همين الا ن بايد اين حجازى بعنى ؛ حضرت موسى بن جعفر عليهما السلام را در هر حالتى كه هست ، امانش ندهى و او را اين جا حاضر كنى . پس من به سوى محلّ سكونت حضرت حركت كردم تا آن كه به خانه اى كه با حصير و شاخه هاى درخت خرما درست شده بود، رسيدم ؛ غلام سياهى در آن جا حضور داشت ، گفتم : اجازه ورود بر مولايت را مى خواهم ؟ غلام گفت : مولاى من حاجب و دربان و وزير ندارد، بيا داخل ، چون وارد منزل شدم ، پس از عرض سلام ، گفتم : هارون الرّشيد شما را طلب كرده است . امام كاظم عليه السلام فرمود: مرا با هارون چه كار است ؟! آيا با آن همه نعمت كفايت نمى كند؟ و پس از آن ، با سرعت حركت نمود و اظهار داشت : اگر جدّم رسول خدا صلى الله عليه و آله نفرموده بود: تبعيّت از سلطان در حالت تقيّه واجب است ، هرگز نمى آمدم . عرضه داشتم : يا ابن رسول اللّه ! آماده عقوبت و شكنجه هارون باشيد، چون كه بسيار غضبناك بود. حضرت فرمود: همراه من كسى است كه مالك تمام دنيا و آخرت است ، و هارون الرّشيد امروز نمى تواند كمترين آسيبى را به من وارد نمايد، انشاءاللّه تعالى . و سپس دست مبارك خود را اطراف سر خود سه مرتبه چرخانيد و زمزمه اى كرد كه من متوجّه آن نشدم . سپس حركت كرديم و همين كه جلوى دارالا ماره رسيديم حضرت بيرون ايستاد ومن بر هارون الرّشيد وارد شدم ، ديدم همانند مادر بچّه مرده ناراحت و سرگردان است ؛ و چون چشمش بر من افتاد گفت : آيا پسر عمويم را آوردى ؟ گفتم : بلى . اظهار داشت : آسيبى كه به او نرسانده اى ؟ گفتم : خير. گفت : بگو: وارد شود. چون حضرت موسى بن جعفر عليهما السلام وارد شد، هارون از جاى خود حركت كرد و به استقبال حضرت رفت و او را در آغوش گرفت و با يكديگر معانقه كردند. سپس هارون الرّشيد به حضرت خطاب كرد و گفت : اى پسر عمو! خوش آمدى ؛ و آن گاه حضرت را با احترام و تكريم كنار خود نشانيد و اظهار داشت : چه شده است كه با ما قطع رابطه كرده اى ؛ و به ملاقات ما نمى آئى ؟ امام عليه السلام فرمود: چون رياست و نعمت تو فراوان گشته است و علاقه مند به دنيا گشته اى . پس از آن ، هارون دستور داد تا هداياى متعدّد و ارزشمندى براى حضرتش آماده كنند؛ و سپس آن هدايا را تحويل امام كاظم عليه السلام داد. حضرت فرمود: اگر نمى خواستم به جوانان بنى هاشم در امر ازدواجشان كمك كنم تا نسل آنها افزايش يابد، اين هدايا را نمى پذيرفتم ؛ و سپس حركت نمود و رفت . فضل بن ربيع در ادامه اين حكايت افزود: چون حضرت موسى بن جعفر عليهما السلام از دربار خليفه خارج شد و رفت ، به هارون الرّشيد گفتم : تو تصميم تعذيب و جسارت داشتى ، ولى اكنون هدايائى گرانبها تقديمش كردى ؛ و نيز با عزّت و احترام راهى منزل خويش گرديد؟ هارون الرّشيد در جواب اظهار داشت : همين كه تو را به دنبال او فرستادم ، چند نفر ناشناس و مسلّح بر من وارد شدند و همگى گفتند: چنانچه آسيبى به موسى بن جعفر عليهما السلام برسانى ، تمام كاخ و اهل آن را نابود مى گردانيم ؛ پس سعى كن با او به نيكى و احسان برخورد نمائى . فضل بن ربيع گويد: پس از گذشت چند صباحى خدمت امام موسى كاظم عليه السلام رفتم و عرضه داشتم : چگونه شرّ هارون الرّشيد را از خودت دفع و برطرف نمودى ؛ و به حمد اللّه هيچ آسيبى به شما نرسيد؟ امام عليه السلام در جواب فرمود: دعاى جدّم حضرت اميرالمؤمنين ، علىّ بن ابى طالب عليه السلام را خواندم و خداوند مرا كفايت نمود. منبع:اوینی اری میگفت می خواهم خود کشی کنم اما نمی گفت چرا...نامش را نمی گویم چون او نیز نامش را به من نگفت اما نام زیبایش را بر روی اعلامیه دیدم...نمی دانم جوان ناکام بود یا بی کام...عکسش را هم دیدم اما نمی دانم عکس خودش بود یا شاخه گلی......وقتی به من گفت... ندانستم چه شد اما به او گفتم چرا!؟ گفت زمانه عوض شده گفتم زمانه مدت هاست که همین طور بوده و هست نه کم شده نه زیاد...سکوت کرد...گفت اهل زمانه عوض شده...اما این بار نوبت سکوت من بود...چه می گفتم...می گفتم اهل زمانه هم همینطور بودند و هستند...در سکوتم جوابی نیافت اما من در سکوتش همه چیز را می دیدم...خواستم بحث را عوض کنم لب هایش خشکیده بود گفتم لب هایت خشکیده ترک زده! گفت اینها ترک نیست غم های زمانه است...گفتم خوش به حالت...گفت چرا...گفتم غم های من قلبم را شکسته اما گفت: قلبم جایی برای شکستن ندارد سرخی لبهایم شکست...در اخر دیدم چگونه پرپر شد...اری همان گل سرخ را میگویم که در فراغ دوستانش زخمی به کنج خانه روی تخت افتاده بود و رفتنش مثل خود کشی بود اما شیرین...دیده اش را دیدم در پی مولایش بود ومولایش را دید و رفت......(براساس زندگی جانباز شهید...) سلام دوست عزیز. |
 هر گونه کپی برداری از وبلاگ فقط با ذکر صلوات مجاز میباشد ......................... دریافت سفارشات قالب های مذهبی وارائه رایگان فعلا مسدود میباشد ........................ ادرس دیگر: irip.blogfa.com ........................ |
