به به...چه زیباست...عجب همهمه و زمزمه زیبایی...هر کسی رو به سمتی دارد و هر کسی در دل نوایی . اما چه زیباست او که ایستاده و سلام می کند و چه زیباتر او که اشکی در فراقش میریزد... گوشه گوشه اش همه جای عالمان است و بر در و دیوار نام های زیبا و نورانی انها را می توان دید...خادمانش نیز زیبا گرد روزگار را از انجا می زدایند... به چه گرد و غباری که تبرکش عین شفاست و چه نوای قشنگ و سوزناکی است این زمزمه ها که با معشوق خود ترنم می کنند گویی که مجنون ها همه بیدار شده و با لیلی خود سخن می گویند و یا راه پر نشیب و فراز فرهاد به پایان رسیده و اکنون وقت صحبت است...به چه صحبتی...همه عشق است و همه سرور که این مکان جای عشق و سرور است...آری...حرم را میگویم...فرق نمیکند کدامین حرم...امام رضا باشد یا حضرت معصومه...ولی اگر حرم امام هشتم باشد می توان به کنار منبر امام زمان رفت و احساس جدایی را قدری کم کرد و بدانیم که روزی در این مکان او سخنرانی خواهد کرد...به عجب سخنانی او می گوید...خطاب به یاران...یاد جمکران افتادم...به عجب مکانی است که دستور ساختنش را داده و چه زیبا سرایی برای جمع شدن یارانش و چه پادگانی بهتر از جمکران برای یارانش؟! آری در انجاست که هزاران عاشق به معشوق رسیده اند و جمال و جلالش را فهمیده و دیده اند...به چه جمالی...از حرم به جمکران امدیم...بعد از ان خدا میداند به کجا میرویم...شاید به زودی دیده جهان روشن شود به ان روز که عیسی در جمکران اقتدا کند به امامش... اللهم ارنی الطلعه الرشیده ... واکحل ناظری بنظره منی الیه